Profesor Piotr Fudalej – lekarz – profesor ortodoncji, klinicysta i naukowiec leczący osoby z wadami zgryzu od 26 lat. Patrzy na Pacjenta z wszechstronnej perspektywy, dzięki połączeniu nauki i praktyki. Motywację do prowadzenia badań naukowych czerpie z chęci pomocy człowiekowi. To zdrowie i zadowolenie Pacjenta ostatecznie stoi w centrum jego uwagi.
Prowadzi badania nad efektywnością i stabilnością leczenia ortodontycznego oraz prace z użyciem najnowszych technologii takich jak alignery (nakładki), VR/AR, eye-tracking czy uczenie maszynowe podczas planowania i prowadzenia leczenia. Jest autorem lub współautorem ponad 100 publikacji naukowych, z których kilka dostało międzynarodowe nagrody i nauczycielem uczącym wielu lekarzy specjalizujących się w ortodoncji w Polsce i za granicą. Oprócz tego, a może przede wszystkim, jest nieustannie praktykującym lekarzem, co daje mu siłę, motywację i inspirację do prowadzenia badań naukowych i aktywności w organizacjach związanych tematycznie z ortodoncją.
Prof. Piotr Fudalej o sobie
Moją największą pasją jest nauka, zarówno ta przez duże N, czyli prowadzenie badań naukowych, jak i ta przez mniejsze n, czyli ciągłe doskonalenie swoich umiejętności. Dzięki pasji zostałem w 1986 roku laureatem I miejsca Olimpiady Biologicznej. Uprawniło mnie to, jako jedynego spośród kilkuset osób do studiowania na Akademii Medycznej w Warszawie bez egzaminów wstępnych. Studia stomatologiczne (1986-1991) ukończyłem jako jeden z najlepszych studentów na roku. Pasji również zawdzięczam studiowanie biologii na Uniwersytecie Warszawskim (1990-1992) oraz studia specjalizacyjne z ortodoncji (1996-1998) na University of Washington w USA.
Wówczas nie przeczuwałem jak bardzo może odmienić moje życie zawodowe wyjazd do jednego z najlepszych uniwersytetów na świecie w dziedzinie ortodoncji i nauka pod opieką wybitnych profesorów (a w połowie lat 90-tych Polska była innym krajem, który jedynie marzył o Unii Europejskiej i tak oczywiste dziś rzeczy, jak zagraniczne studia, były wtedy przywilejem bardzo nielicznych). Skalę trudności, jakie wtedy pokonałem uświadamiam sobie w pełni dopiero teraz – prawdopodobnie wciąż jestem jedynym lekarzem dentystą w Polsce, który ukończył studia specjalizacyjne w USA!
W 1999 roku obroniłem z wyróżnieniem pracę doktorską, w której zajmowałem się stabilnością efektów leczenia ortodontycznego. Innymi słowy, szukałem przyczyny wykrzywiania się zębów wiele lat po leczeniu. W latach 2004-2010 pracowałem w Instyucie Matki i Dziecka w Warszawie, gdzie zajmowałem się dziećmi ze skomplikowanymi wadami wrodzonymi twarzy. Jestem dumny, że w tej dziedzinie współpracowałem ze światowymi liderami – prof. AM Kuijpers-Jagtman z holenderskiego uniwersytetu Radbound University Nijmegen oraz prof. G Semb z University of Manchester. Moje zaangażowanie w pracę naukową zostało docenione przez amerykańskie towarzystwo naukowe American Cleft Palate-Craniofacial Association, które przyznało mi nagrodę 2013 Samuel Berkowitz Long-Term Outcomes Study Award za najlepszą publikację w 2009 roku w specjalistycznym magazynie naukowym Cleft Palate Craniofacial Journal. Inne, równie miłe, ale i stymulujące do pracy, wydarzenia to zaproszenia do rad redakcyjnych: European Journal of Orthodontics oraz Orthodoncie (magazyn Czeskiego Towarzystwa Ortodontycznego).
W latach 2010-2012 pracowałem na Radbound University Nijmegen Medical Centre w Holandii. Prowadziłem tam zajęcia (wykłady, seminaria, planowanie i prowadzenie leczenia) z holenderskimi lekarzami specjalizującymi się w ortodoncji. Poza tym prowadziłem badania naukowe, których efektem była m.in. druga praca doktorska obroniona w czerwcu 2011 roku. W 2012 roku obroniłem rozprawę habilitacyjną w Czechach (wykładam tam od wielu lat) oraz rozpocząłem pracę w Szwajcarii na Uniwersytecie Berneńskim, na którym byłem dyrektorem koordynatorem ds. badań klinicznych.
Jestem autorem lub współautorem ponad 100 publikacji naukowych, a wyniki swoich badań prezentowałem w kilkunastu miastach na 4 kontynentach (Europie, Azji, Ameryce Północnej i Południowej).
Tematyka moich badań:
1. Recesje dziąsłowe a leczenie ortodontyczne.
2. Stabilność leczenia ortodontycznego.
3. Trój- i czterowymiarowa (3D i 4D) wizualizacja twarzy – zastosowanie w ocenie wyników leczenia.
4. Tkanka bliznowata w okolicy podniebienia jako główny czynnik zaburzający wzrost szczęki u dzieci z wadą rozszczepową.
Jestem członkiem:
European Orthodontic Society – wyróżniono mnie wyborem na Prezydenta tej szacownej organizacji, z kadencją przypadającą na rok 2025 kiedy to w Krakowie została zorganizowana setna edycja kongresu tej organizacji.
Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego (wiceprezydent)
American Association of Orthoontists
American Cleft Palate-Craniofacial Associaction
International Associaction for Dental Research
Polskiej Akademii Stomatologii Estetycznej (członek rady naukowej)
Digital Dentistry Society Poland (członek zarządu)